روی سخن من اینجا با معترضین و مخالفین نظام نیست بلکه با مسئولین ارشد نظام است. حوادث و وقایع وحشتناکی که در چند ماه اخیر روی داد نه تنها باعث تضعیف نظام گردید بلکه ضربه های مهلکی را بر پایه های شیشه ای اعتقادات دینی و مذهبی مردم وارد کرد.
به نظر می رسد که بانیان و مجریان این وقایع که با اعتقادات مذهبی و با در دست داشتن احکام شرعی با بی شرمی تمام دست به این جنایات می زنند و عمل خود را نیز عین اسلام میدانند، در حقیقت خنجر خود را نه برای قتل نفس انسان که برای هتک مشروعیت این نظام به نام اسلامی تیز نموده اند.
وجالب تر اینکه مسوولین ارشد نظام با اینکه با اعمالشان مخالف هستند ولی تلاش چندانی برای دستگیری و مجازات انان متناسب با جرمشان انجام نمی دهند و در مجازاتشان حداکثر عفو و تخفیف و توصیه را نیز قائل می شوند. مشابه این را می توان در پرونده قاتلین قتلهای زنجیرهای و کوی دانشگاه و زهرا کاظمی و قتلهای ناموسی کرمان و زهرا بنی یعقوب وترور حجاریان( سعید عسکر) دید و در آینده نزدیک نیز در پرونده کهریزک شاهد آن خواهیم بود.
این رویه خطرناک که نه تنها هیچ حق اجتماعی را برای مخالفین خود بر نمی شمارد بلکه منتقدین را نیز از سیلی های پیاپی در امان نمی گذارد، اولین بار در روزهای ابتدایی انقلاب و با اعدام ضد انقلابی ها و با هدف حذف آنها از بدنه نظام آغاز گردید و هم اکنون به قتل و شکنجه افراد معترض درون نظام انجامیده است؛ و این اعمال خشونت بار که در ظاهر برای حفظ نظام و تحت لوای شریعت و دین صورت می گیرد نه تنها مشروعیت نظام را در نگاه جهانیان زیر سوال برد بلکه باعث تضعیف و از بین رفتن اعتقادات مذهبی نسل جوانی شده است که فرزندان این نسل قرار است آتیه گردانان این مرز و بوم باشند.
در پایان اشاره می کنم به سخن همان امام همامی که به باورش تظاهر دارید که "حکومت با کفر پا برجا می ماند اما با ظلم نه" و شما را نه به خدا قسم می دهم و نه به ملت بلکه ارجاعتان می دهم به اندک اعتقادی که خود برای خود باقی گذاشته اید که بجنبید که نه نظامی خواهد ماند و نه اسلامی.